Zolang ik het leuk vind

Het is midden 2025 als ik een dag vanuit huis werk. Mijn telefoon gaat; “ha broertje, hoe is het?” Een verhaal over werk; niet begrepen worden, niet gehoord worden ondanks de goede ideeën, negeren van de dingen die fout gaan, onmacht iets te doen. “Broertje, als het allemaal zo kut is, waarom blijf je daar nog. Je hebt genoeg spaargeld, een mooi vangnet en alle kansen van de wereld. Neem ontslag en ga lekker reizen”.

Wanneer ik ophang echoën de woorden die ik tegen mijn broer zei na in mijn hoofd. Tegen wie was ik eigenlijk aan het praten? Tegen hem, of tegen mezelf?

Een paar maanden gaan voorbij, 2026 treed aan en wordt ingeluid met harde knallen, sneeuwstormen en overstromingen. Ik ben optimistisch en vrolijk, ik hou wel van een beetje drama. Aan het eind van de eerste maand ben ik met een nieuwe arts van het ziekenhuis mijn geliefde berg aan het oprennen ben. “Liza, heb je voor Tintswalo gekozen of ben je hier voor jouw dienstplicht jaar geplaatst?” Ze verteld dat ze min of meer gekozen heeft voor Tintswalo. Goede verhalen gehoord over hoe Tshemba het ziekenhuis beter maakt en hoe je als jonge arts heel veel leert van de vrijwilligers. Bovendien, het leven hier is prachtig, wonen in Safari hoofdstad van Afrika met ook nog eens een berg die opgerend kan worden, dat klonk perfect. De tegenvraag blijft niet lang op zich wachten.  “Nicole, hoe lang ben je van plan te blijven hier?” Ik stop midden op de klim en denk een paar milliseconde na. ‘Zolang ik het leuk vind’ is mijn standaard antwoord. Een veilige zin; geen vast plannen en gewoon mijn hart volgen. Jaren lang dacht ik dat dit voor altijd zou zijn, dat ik mijn plek had gevonden op deze wereld. Een goede groep vrienden waar ik op kon bouwen en terugvallen, een droom baan, wonen bij een pittoresk dorpje, tussen de wilde dieren met een berg die ik kan oprennen, beklimmen en kan kamperen. Waar ik kan verdwalen maar me toch veilig waan omdat ik de paadjes ken. Ik voelde me hier thuis. Maar nu, terwijl ik halverwege de stijle klim ben die ontelbare keren mijn adem letterlijk heeft benomen, keer ik om en vertel die nieuwe arts; “ik weet het niet, ik heb gister ontslag genomen”. 

‘Zolang ik het leuk vind’. Begin 2025 begon het te knagen. Ik vond werk helemaal niet meer zo leuk, stond vele dagen op met een knoop in mijn maag om weer naar werk te gaan. Ik heb lang gedacht dat het was omdat ik m’n leven naast werk zo leuk vond; klimmen en hardlopen, avonturen beleven. Ik wilde meer van dat en langzaam aan begon ik na te denken over een sabbatical. In Turkije wist ik het zeker, ik voelde me zo gelukkig toen ik met nieuwe mensen aan het klimmen was en kon rennen waar ik ook maar wilde. Velen van hen waren mijn leeftijd en hadden een sabbatical genomen en reisde de hele wereld over om te klimmen. Inspirerend. En daarnaast, mijn lichaam, ondanks dat ik het pushte met elke dag rennen en klimmen was ontspannen en ik had geen pijn. Bovendien, ik wilde dichter bij familie en vrienden zijn, een onbekend geviel van heimwee overviel me meer en meer. De drie weken Nederland en Turkije waren te kort. Dus ik besloot, wanneer ik terug ben ga ik mijn baas vragen voor 4 maanden vrij. 

De eerste dag terug op werk komt mijn collega naar me toe; “Ik heb ontslag genomen en ben zo opgelucht dat het voorbij is”. Ik ben blij voor haar maar vrees dat ik hierdoor geen 4 maanden vrij kan krijgen. Wanneer een andere arts ook nog eens ontslag neemt besluit ik dat het niet de juiste timing is en hou m’n mond. Eerst maar eens vervanging zoeken. Weken gaan voorbij zonder beweging en zoals ik al maanden doe, ik regel alles, werk een dubbele baan en doe alle projecten en begeleid alle vrijwilligers. Mijn passie voor mijn patiënten neemt de overhand weer en zoals altijd plaats ik mezelf op de achtergrond. Maar de verantwoordelijkheid zonder waardering hiervoor drukt zwaar op me en wanneer er wordt gezegd dat er geen vervanging gaat komen tot de stichter in april naar Zuid Afrika komt, ben ik er klaar mee. ‘Als dat het geval is, dan neem ik ontslag’ zeg ik tegen mijn collega. Ontslag begint opeens een goede optie te lijken. Ondertussen begin ik namelijk ook te geloven dat ik werk niet leuk vind, mijn collega’s zijn dom, geniepig, lui en irriteren me mateloos en het management lijkt mijn adviezen niet te willen horen of het beste voor de patiënten te willen. Als ik tegen een collega zeg dat we nu echt moeten vechten om mijn 13 jarige patiëntje met diabetes een staaroperatie te laten krijgen, ontluikt dat in een boze negeer fase van drie maanden. Haar partner, een andere collega van me, is ook boos op me en ook dat wordt drie maanden geaccepteerd. Tijdens een mediation gesprek met het hele team waar de mediator zegt dat communicatie het belangrijkste in een organisatie is, gaat mijn baas tegen haar in en zegt dat het allemaal oké is om een collega te negeren, soms heb je tijd nodig. Terwijl ik om hulp schreeuw, krijg ik alleen maar te horen dat ik egoïstisch en manipulatief ben, zonder uitleg. Ik begon aan mezelf te twijfelen, maar ik snap niet hoe mijn collega mij egoïstisch kan vinden. Ik schakel een eigen werk coach in, misschien kan zij mij helpen met een Zuid Afrikaanse culturele achtergrond, maar ook zei kan niet doorgronden wat ik kan veranderen om aan deze situatie te ontsnappen. Vlak voor de kerst lunch ontplof ik; ik ga geen kerst vieren als mijn halve team me negeert en geen uitleg geeft. Eindelijk volgt de uitleg; blijkbaar ben ik egoïstisch omdat het allemaal om ‘mijn diabetes patiëntje draait’. Het verklaart een hoop. Ja, ik ben een vechter voor patiënten die het nodig hebben, als dat egoïstisch is dan vind ik het best. De kerst lunch spendeer ik met de collega die vertrekt, ik zal haar missen maar snap dat zij niet langer voor dit circus kan werken. 

Terwijl ik even stop met schrijven van dit verhaal om de boosheid die opborrelt te laten kalmeren, ga ik in het zonnetje zitten en pak ik mijn boek op. ‘Vet Arm van tropenarts Steven de Vijver’. Hij inspireerde me 10 jaar geleden met dit boek, toen nog geen idee hoeveel en hoe erg mijn pad op de zijne zou gaan lijken. Toen ik in oktober in Nederland was, pakte ik het boek weer uit de kast in mijn ouders huis. Ik wilde het nog een keer lezen, nu met een andere invalshoek. Hoe heeft hij de suikerziekte in de sloppenwijken van Nairobi aangepakt, wat kan ik van hem leren? Het boek reist met me mee naar Turkije en  verdwijnt hier in Zuid Afrika ongeopend in de kast. Nu ik het boek opensla valt er een briefje uit. ‘Read when life gets tough’. Ik was het helemaal vergeten maar een van de klimmers in Turkije gaf me dit briefje nadat ik huilend mijn hart luchtte bij hem. Life was tough, maar nooit zwaar genoeg om dit briefje te openen. Tot nu. Het moment blijkt perfect; de aanmoediging die ik nodig heb, de bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt. 

“Life is going to work out perfectly for you. All the right things are going to happen to your in your life. All the right people are going to enter your life. And all the wrong people are going o leave. You are going to travel and see the world. You are going to meet incredible people in your life who are going to help you and who you will help in ways that you would never have believed possible. Please don’t worry. Your life is going to work out perfectly for you.”

Afgelopen maandag besloot ik dan toch echt voor mijn 4 maanden vrij te vragen. De timing zal nooit perfect zijn maar mijn nieuwe collega is ingewerkt en heeft veel werk van me overgenomen. Bovendien, als het antwoord nee zou zijn, dan was ik bereid mijn baan op te zeggen. Het bleek een fantastisch gesprek te zijn waarin ik eindelijk de waardering hoorde en begrip dat ik dit nodig had. ‘Tuurlijk kan je tijd met familie en vrienden doorbrengen Nicole en dan daarna weer vol goede moed en frisse energie terugkomen. Ik ben zo benieuwd naar je nieuwe plannen voor Tshemba. En nu kan de nieuwe collega langer blijven en misschien moeten we dan ook een vervanger voor jou zoeken voor die 4 maanden’. Ik verlaat opgelucht het gesprek. Ik heb gekregen wat ik nodig heb en mijn diabetes project kan doorgaan, iemand gaat ervoor zorgen terwijl ik weg ben. De opluchting bleek van korte duur. Terwijl ik twee dagen later vol enthousiasme mijn plan voor 2026/2027 aan een van de directors en beste vriend van de stichter vertel, belt de baas; ‘de nieuwe collega kan niet langer blijven dus jij kan absoluut niet 4 maanden weg’. Ik ga niet met haar in discussie, dat heeft nog nooit gewerkt. “Barbara, dan neem ik ontslag”.

Ik kijk nog eens op het briefje, op de achterkant staat: “When you stop pushen against what is, it does not mean you are stuck with it. Your experience becomes fluid again. It can change and evolve. Its the pushing and pulling that keeps everything in place.”

Wat ik midden 2025 tegen mijn broer zei, dat was voor ons allebei. Maar het is dood eng om een goede baan en zekerheid op te zeggen. Ik ben trots dat mijn broer het gedaan heeft en als zijn kleine zusje volg ik zijn moedige besluit. De tranen rollen over mijn wangen; van geluk, van angst, van opluchting en verdriet. Mijn hart breekt de mensen te moeten achterlaten die mijn hulp waarderen en nodig hebben, mijn collega’s van de diabetes kliniek, de patiënten, de kinderen, Eksoda… Maar ik kan niet blijven pushen dus laat ik los en word ik meegetrokken naar het onbekende; daar waar ik het leuk vind. 

P.s. 'daar waar ik het leuk vind' is momenteel gewoon nog hier in Hoedspruit. Mijn broer en ouders komen hier, dat maakt het alleen maar leuker. Daarna vertrek ik voor een ‘Mountain Medicine Expedition Course’ naar Mount Everest Base Camp, Nepal. Dan kom ik naar Nederland om de baby van mijn lieve buurmeisje te ontmoeten en daarna, volg ik mijn hart.. 4 maanden Europa. Waarheen precies, geen idee maar kom maar door met de tips! Of kom met me mee op mijn zwerftocht door Europa! En daarna, dat zien we dan wel weer, maar zeker terug naar Zuid Afrika. Er staan trips gepland eind Augustus hier en daarna, zie ik het wel weer :)